Het is woensdagochtend.
Toen ik bij het opendoen van de gordijnen uit het raam keek zag ik wat geels bewegen bij het nest van moeder eend. Whaaaah het eerste eendenkuiken , helemaal geel. Wat spannend !
Toen een bruine, een geel-bruine, een heel donkerbruine met twee gele strepen bij zijn snaveltje, een middelbruine.
Aan alle kanten komen ze onder moeder eend vandaan, heel nieuwsgierig.
Wat een privilege om dit mee te maken.
Er staat een guur windje even later zitten ze allemaal weer onder moeders warme lijf.
Hoe weet zij nou wanneer alle eieren uit zijn gekomen.
Ik probeer om een foto te maken, maar ik kan er niet dicht genoeg bij komen, ze wordt er nerveus van.
Nog steeds zitten alle kuikentjes of pulletjes onder haar. Waar wacht moeder eend op ???
Tjee, misschien wel tot ik niet meer kijk
.
Vader eend komt langs. Zou ze daar op gewacht hebben ?
Het lijkt wel of de kuikentjes ieder uur even buiten mogen spelen en dan weer terug moeten onder moeders warme veren. Misschien om langzaam aan de buitentemperatuur te wennen.
Plotseling vliegt moeder eend naar beneden, zo'n anderhalve meter.
In de sloot belandt laat zij een speciale kwak horen.
Onmiddellijk springen de pulletjes één voor één op het houten schot en laten zich naar beneden vallen in een soort zweefduik.
Negen heb ik er geteld.
In het nest liggen nog twee dichte eieren.
Ze zwemmen lekker met z'n allen in het zonnetje. ![]()
.




























































